20/07/2007   NIET GELUKT

Nieuwpoort, vrijdagmorgen 20 juli

Nieuwpoort, vrijdagmorgen 20 juli

ZOALS KENNY HET MIJ GELEERD HEEFT  : DE PERFEKTE SPURT, al is die aankomstlijn blijkbaar getrokken na een aantal glazen wijn.......
 

16/06/07 : EEN VERRASSENDE ONTMOETING

PSST, Hé, gij daar met uw kodakske : staat dat bruin monster daar nog altijd te staan staan ?

De bazen leren wandelen met een andere hond

11/06/07 : GOED GEDAAN, INGRID

Ik ben met mijn baas nog eens naar de les geweest. En als het goed is zeg ik het ook : Ingrid heeft het prima gedaan. Om te beginnen ben ik gaan liggen en moest ze over mij heen stappen. Ik heb hier juist nog eens naar mijn staart gekeken en het is geen filet americain, ze heeft hem dus niet verpletterd. Daarna zijn we allemaal in een  cirkel gaan staan en moesten de bazen leren met een andere hond te wandelen. De honden die dit lezen zullen denken : ,,zo iets belachelijk simpel". Inderdaad, maar we weten nu intussen toch al dat je aan mensen zelfs de simpelste dingen - zoals bijvoorbeeld veel eten geven - moet leren. Vervolgens stonden de bazen zowat overal en moesten wij er naartoe lopen. Een geluk dat wij mochten lopen want hadden de trage mensen dat moeten doen dan stonden we daar waarschijnlijk tot kort voor middernacht. Tot slot : wat springen. Mijn favoriete ding en dus heb ik aan Ingrid gezegd dat ik wel in haar plaats zou springen. Voilà, ik heb kunnen springen en Ingrid heeft veel bijgeleerd, meer moet dat niet zijn.

Springen, mijn favoriete ding

Onze klas

Rollen : niks voor mij, ondanks de inspanningen van Ingrid en opperchef Vina. Ik ben een jachthond en er is geen enkel konijn dat in mijn muil gaat springen als ik om mijn rug lig te rollebollen.

Mijn baas zomaar op stap met een wildvreemde hond. En ik zit daar helemaal alleen te verkommeren, kilometers van huis en zonder centen op zak om een bus te nemen.

09/06/07 : RARE VOGELDINGENS

Komt het nu door het gat in de ozonlaag of door de zuidwestelijke wind in Midden-Afrika waardoor de olifantentrek vertraging heeft, ik weet het niet maar je moet tegenwoordig van niks meer verschieten. Was ik daar langs de haven van Nieuwpoort rustig aan het wandelen en wat zagen mijn  stomverbaasde ogen daar plots : een overzetvogel. Jaja, ga maar rustig zitten, kuis uw bril en lees dan nog eens : een overzetvogel. Ik heb het zelfs nog eens aan mijn staart gevraagd maar die had het ook gezien. Ik weet niet of die overzetvogel met alle reglementen in orde was maar hij was toch maar volop aan het overzetten. Als dat de nieuwe trend is, wat gaan we hier binnenkort dan nog allemaal zien ? Een overzetschaap die een ander schaap de straat overzet? Of nog een stap verder : een paard met een olifant op zijn rug ? Ik mag er niet aan denken.....

04/06/07 : NAAR DE UNIVERSITAIRE UNIVERSITEIT

 Ge weet hoe het tegenwoordig gaat : als je niet voortdurend bijschoolt kun je niet meer mee. En dus ben ik vandaag nog eens aan een universitaire bijscholing begonnen. In Asse, en weer bij oppermeesteres Vina die mij nu bijna 2 jaar terug heeft leren lezen en schrijven. Ze kende me nog goed en ik moest haar weeral direkt helpen. In een klas zijn er nu eenmaal altijd die er hun aandacht niet kunnen bijhouden en dus moest ik mee de andere 5 studenten in het oog houden. En ik moet zeggen : ze hebben het prima gedaan, tenslotte was het nog maar hun eerste les.  Nu en dan raakte er eens eentje op de sukkel maar al bij al viel het goed mee. Of ikzelf het goed gedaan heb ? Ik heb vooral naar de anderen gekeken en had dus niet veel tijd om oefeningen te doen. Af en toe eens een sprongetje of in de rapte het begin van één of andere oefening, meer zat er voor mij niet in. Ik zal er volgende maandag eens invliegen, met volle aandacht.

Wat tateren met mijn mede-studenten

Als opperhoofd Vina me iets vraagt dan doe ik het : de anderen in het oog houden.

28/05/07 STACY  :MOOI  EN GEVAARLIJK

Ik heb verschillende vriendinnen aan de kust. Stacy , een Gordon Setter, is wel een speciaal geval want ze is zowel mooi als gevaarlijk. Vraag het maar aan mijn bazin Ingrid. Deze morgen waren we op volle toeren aan het lopen en draaien en springen toen Stacy zomaar plots achteraan in de knieholte van Ingrid spurtte. Gevolg : mijn bazin met haar benen de lucht in en even later lag ze in het zand te bekomen van haar ruimtereis. Ik ben haar natuurlijk direkt gaan troosten en helpen, ze was weer heel fier op mij.  Volgende keer moet ik Stacy nu wel 3 snoepjes meebrengen want ze heeft perfekt gedaan wat ik haar heel stilletjes gevraagd had.....

filmpje : strandspelen met Stacy

filmpje van 30 seconden laat op in ander venster. Een beetje geduld aub.

Van de luchtacrobatiek van Ingrid zijn spijtig genoeg geen foto's gemaakt. We hebben de foto's van de spionage-satelieten van de USA opgevraagd maar die zijn momenteel gericht op wereldproblemen als Irak (oorlog), Iran (dreiging) en Limburg ( Limburgers).

27/05/07 SUPERWATERTALENT ONTDEKT  !!!!

Soms, nu en dan, af en toe worden echte supertalenten per toeval ontdekt. Dat zijn dan die gasten die achteraf op de Olympische Spelen 5, 6 of misschien zelfs eeeuuh liefst 4 gouden medailles behalen. Die hangen ze dan tegen de muur, of leggen ze in een kast of ergens op zolder. Ik ga de mijne in de badkamer bewaren, want sinds vandaag ben ik een watersupertalent, per toevallige toevalligheid ontdekt tijdens een wandeling van Blankenberge naar Zeebrugge. Mijn bazen waren weer aan het stokgooien-oefenen en omdat ze niet van de rapsten zijn ging ik  die stok telkens terughalen. Gooien ze die stok toch wel zeker in een plas van ongeveer 32,5 m op 17,75, ik natuurlijk ook die plas in. Omdat hier alles zo vlak is als een pannekoek met of zonder suiker had ik mijn diepteradar afgezet en dan gebeurde het plots : de grond was weg. Verloren gelopen in die plas waarschijnlijk, en dus "stond" ik daar met een stok in mijn muil maar zonder grond onder mijn poten. Niks aan te doen, zelfs zonder mijn oranje zwembroekske aan heb ik dan maar voor het eerst in mijn leven gezwommen. Ik koos voor de dubbele voorpootslag, en met succes want even later liep er in Sealife Blankeberge de melding binnen dat er een vliegensvlugge bruindolfijn aan het zwemmen was tussen Blankenberge en Zeebrugge. Voilà, de Olympische Spelen kunnen niet vlug genoeg beginnen, ik moet alleen nog beslissen aan welke nummers ik ga deelnemen. In ieder geval al de dubbele voorpootslag, de kwispelstaartslag en de schroeforenslag. En na ga ik nog een beetje oefenen. In ons bad, van dat water krijg ik minder dorst.

20/05/07 BIJ DAPHNE, IN WALENLAND

Ik ben efkens naar het buiteland geweest, namelijk in Walenland. Ik weet het en gij weet het, Walen hebben veel mankementen maar ze hebben wel een land met veel plaats om te lopen en te spelen. En dus heb ik me mijn trip zeker niet beklaagd. Ook Armani en Beau waren er gra.ag bij want ze kunnen er goed met hun frisbee spelen, ik heb vooral geravotterd met Daphné, de hond van Cathy en Pascal. Ik verstond haar koeterwaals wel niet maar ik heb haar zo veel doen lopen dat ze bijna geen adem meer had om iets te broebelen. Spelen, kip eten en weer spelen, en dat allemaal op een goed halfuur rijden van mijn huis : je revenireradera, zou ik zou zeggen.

Ik en Daphné, Daphné is minder bruin omdat het in  Walenland minder zon is dan bij ons.

De ganse bende op bezoek bij Pascal (links), Cathy (rechts) en Daphné (onder)

Un peu koerir avek Daphné

18/05/07 ZEPPOS : DE KEIZER VAN DE KONINGEN

Omdat zijn baas Kenny in de Dardennen tegen de astma-maffia moest gaan fietsen ben ik nog eens op bezoek geweest bij Zeppos. Zoals jullie waarschijnlijk wel weten heeft Zeppos vorig week voor de derde opeenvolgende maal het wereldkampioenschap vriendelijkste hond van de wereld en omstreken gewonnen. Awel, maak daar maar gerust van de ruimte en omstreken van. Al wie zegt dat hij/zij een vriendelijkere hond kent dan Zeppos kan ik direkt antwoorden : ge liegt. Voilà, punt aan de lijn.

"Onze oefening synchroonspringen vlot alsmaar beter, we zijn ongetwijfeld de beste synchroonders van sinte mettes"

"Niet slecht Elliot, maar als ge voor spook wil spelen moet ge uw 2 oren rechtzetten"

Niet in de Flair, Dag Allemaal, Thuis of Familie maar alleen  hier, ici, here : alles en nog veel meer over

DE WHIPPET-BOTSING

''Diepe hoofdwonde, maar ik hield me kranig".

"Een kniekwetsuur kan een wereldkampioen frisbeevangen niet afstoppen".

Beau, even een black-out onmiddellijk na de botsing

Nog andere rampen 

Het rampenplan werkte prima, wat niet altijd bij andere rampen lukte. Een paar catastrofen met grote gevolgen :

1. Bush verkozen tot president USA. Een ramp buiten categorie, hiervoor bestaat gewoonweg geen rampenplan

2. Eddy Wally. De uniekste aller rampen. Vindt ook de Unesco: den Eddy is de enige beschermde ramp ter wereld.  Wally en Bush, er werd ooit een film over gemaakt : Dumb & Dumber.

3. ,,Vlaanderen onafhankelijk" blijkt een grap, spijtig genoeg; Vlaanderen moet de Walen blijven eten geven. Eigenlijk 2 rampen bij mekaar : de Walen, simpelweg omdat ze een ramp zijn, en de Vlamingen, omdat ze die ramp nog altijd blijven onderhouden.

Vandaag maandag vond onder grote belangstelling de reconstructie van het drama plaats.

Een moedige getuige

Elliot, de vizsla uit Sint Pieters Leeuw, zag het drama bijna gebeuren. ,,In feite heb ik het horen gebeuren, ik heb het dus gezien met mijn oren. Ik was net aan  aan het drinken aan mijn drinkbank, daarvoor dienen die spullen trouwens, en terzelfdertijd naar de horloge aan het kijken om te zien of het nog geen etenstijd was, toen ik plots een enorme klap hoorde. Armani op de grond, Beau ook al, en dan al dat bloed. Ik wist direkt : hier moet ik helpen. Ik ben hen onmiddellijk gaan zeggen dat , indien ze door die enorm klap niet echt veel honger zouden hebben, ik hun korrels wel zou opeten. Zo ben ik, als ik kan helpen doe ik het direkt. Gratis, voor niets, zonder morren. Ik ben ook mijn verbandkistje gaan halen. Vooral dan voor Armani want die verloor al zijn adelijk bloed. Ik ga nu in mijn tuin éénrichtingsverkeer inleggen. Een straat om van links naar rechts achter een frisbee te spurten, en een straat om van voor naar achter achter een frisbee te crossen. Ik weet wel dat we dan nog met een kruispunt zitten, maar zeg nu zelf : het moet toch een beetje spannend blijven."

27/04/2007 :   Taxi aub, mijn poten staken !!!

Ik had er mijn vriend Zeppos al over horen vertellen maar nu heb ik het zelf eens meegemaakt : mijn poten zijn in staking gegaan. Moest dat nu gebeuren terwijl ik aan het slapen ben dan  zou ik het niet eens merken, het ambetante was echter dat ik aan het stappen was.  Stappen en spurten eigenlijk, in de velden van Sint Pieters Leeuw. Het was wel heel warm maar zeg nu zelf : als er 20 meter voor u een middagmaal aan het spurten is, dan moet ge toch achter dat konijn blijven lopen zeker.  Mijn staart vond het eigenlijk al een tijdje heel warm, mijn tong hing tot op de grond en plots was het patat : mijn poten staakten. Ze wilden geen maaltijdbonnekes zoals die bende van op Zaventem die kinderen van 6 maand een dag lang in een vliegveldgebouw gijzelden maar airconditioning. En ijs. En een cecemel on the rocks. Enfin, daar lag ik dan, in het veld, eigenlijk zonder poten. Mijn baas heeft via de lucht dan maar nen taxi gebeld en even later was Ingrid daar al met mijn voituur. Ze had wel vergeten van zo'n geel plaatje "TAXI" bovenop de auto te zetten  maar ik ben toch maar ingestapt, ook al omdat ze maar 0,5 cent per kilometer vroeg. Toen ik thuis was heb ik direkt naar Zeppos gebeld want die heeft zoiets ook al meegemaakt. Ze zijn hem toen wel niet per taxi komen halen maar met een kruiwagen.  Zeppos in een kruiwagen door het dorp : ze spreken er in Sinte Mettens nog altijd van.....

22/04/2007 :   Nogal een weekend !!!

Ik ben weeral eens terug van Nieuwpoort, na een nogal bewogen weekend. Mijn bazen zeggen dat ik weer heel goed mijn best gedaan heb, maar ze zeggen dat op zo'n rare toon dat ik niet goed weet of ik nu meer of minder snoepjes ga krijgen. Ik ga rap alles op een rij zetten, dan kunnen jullie zelf oordelen. Het begon vrijdagmorgen toen in de duinen een vogel met mij wou spelen. Hij vliegt, ik spurt, tot aan de zee en omdat ik mijn fluo-orange zwembandjes niet bij heb stop ik daar met spelen. Die kemel van een vogel had in de duinen echter 2 eieren vergeten, ik daar natuurlijk naartoe om ze hem te dragen. Daar liep het een beetje mis : ei in mijn muil, ei kapot,  vogeltje in dat ei dood en dat andere ei zo zonder zijn mama ook al omzeep...... Vrijdagnamiddag was het weer prijs. We wandelen langs de IJzer, zien een vijvertje met een reiger in.  Een half uur later passeren we daar opnieuw. Ik zie wat mijn bazen niet zien, namelijk dat een jong vogeltje daar zomaar in het gras ligt en zijn weg niet meer weet, en blijf staan. Mijn bazen zeggen dan iets raars , '' kom Elliot, die reiger is al lang weg ", en willen verder stappen. Ik moet dat vogeltje natuurlijk in mijn muil pakken, en lap : het was weeral niet goed. Vogeltje aan het piepen, bazen willen dat ik dat vogeltje laat vallen en ik wil het terug in zijn nest zetten. Enfin, ge weet hoe dat gaat. Onderhandelen, een paar snoepjes als losgeld, een beetje koppig zijn, nog meer snoepjes, en uiteindelijk geef ik hen  hun zin. In mijn muil was dat vogeltje echter een beetje  eeuuuh beschadigd geworden, en dus  had ik het weeral uitgestoken. De volgende morgen liep het nog een keer mis, ditmaal letterlijk. Plots liep ik niet in de duinen maar in het militaire domein van Lombardsijde rond. En het strafste : ik geraakte er niet meer uit want er was overal van die draad met pinnekes aan. Ik langs de ene kant van die draad, mijn bazen langs de andere en in de kazerne waarschijnlijk 7000 zwaarbewapende soldaten die de spion wilden neerknallen : de derde wereldoorlog was bijna een feit. Mijn bazen hebben dan voor één keer hun verstand gebruikt. Ze zijn langs de ingang de kazerne binnengegaan en samen zijn we dan door die ingang die ook een uitgang was naar buitengestapt. Zonder een kogel in mijn achterste, oef. Zaterdagnamiddag zijn mijn bazen dan wel efkens niet vriendelijk geweest tegen mij. Ze maakten me plots uit voor zeehond. Zeehond tegen een Vizsla? Ge moet maar durven. Maar het was een misverstand : in de haven van Nieuwpoort zwom een zeehond rond en dat gebeurt niet zo dikwijls. Ik heb nog voorgesteld om hem te gaan redden maar ik had volgens mijn bazen al genoeg mijn best gedaan. Voor mij niet gelaten, dat ze hun zeehond maar in een bokaaltje op tafel zetten.

Elliot met vogeltje in zijn muil

15/04/2007 :   BINNENKORT TWEEDE
 VIZSLA-WANDELING !!!

De kogel is door het kattenkot, de teerlingen zijn door het venster geworpen : er komt een tweede Vizsla-Familie-Wandeling. Voor wie niets weet van de eerste : dat is een wandeling van en met al mijn familie : mijn moeder Babs, broers en zus Enja.  Vorig jaar maakten we het Hallerbos in Halle onveilig, dit jaar gaan we in Putte bij Mechelen, waar mijn moeder en zus wonen, op stap. Datum : donderdag 17 mei. Eerst spurten door de velden, dan een hapje eten en vooral : veel roddelen over onze bazen. Want die vertellen dan zo van alles over ons, maar gelukkiglijk horen ze niet wat wij over hen vertellen. Vorige keer had ik van het lachen zo'n lachkrampen in mijn buik dat ik zelfs eventjes geen goesting had op een snoepje. Het klinkt ongelooflijk maar het is echt echt waar ! En dan nog wel liefst 10 hele, volledige  seconden !!! Zoiets  had ik nog nooit meegemaakt, het toont wel aan wat een rare stoten onze bazen eigenlijk allemaal doen. Ik kijk er al naar uit, en ik ga bij Royal Canin eens vragen of ze geen antilachkramppilletjes hebben. Want tien seconden, dat is toch wel heel lang....

Vorig jaar : spelen en springen in het Hallerbos

Neem een schaar en knip de foto hiernaast uit je computerscherm. Leg hem vervolgens op in sterke azijn of zoiets en verlies hem dan zeker niet. Binnen een jaar of 10 kun je er dan heel veel geld  voor krijgen. Want wat je hier ziet is De Hoop van België. De Sporthoop.  Ik zal met de meest serieuze van de bende beginnen, met mij dus ( zie maar op de foto, ik ben de enig die het fototoestel niet sta uit te lachen).  Ik kan kort zijn : ingeschreven voor de 55 m polstokspringen met tegenwind en  de 33m vlinderslag in een zwembad gevuld met hondensnoepjes, op de volgende Olympische Spelen bezorg ik Vlaanderen goud en misschien wel dubbel goud.  Dat is weeral geregeld. Met Mats, de jonge vedette links, kunnen we nog alle kanten uit. Voetbal, wielrennen, judo, de 60 m verspringen : hij moet alleen nog één van de weken eens kiezen waarin hij de wereldtop wil behalen. En dan Kenny, onze kopman. Doet het al jaren prima, normaal eigenlijk met helpers als Mats en ikzelf. Fietst rapper dan een pak leeftijdsgenoten, loopt rapper dan de spelers van Anderlecht en zwemt rapper dan mijne goudvis : om de Kenny bij te halen moet je een super-carbonnen fiets hebben. Ge ziet het, exit Clijsters maar de aflossing staat paraat ! Allez, ga nu maar die schaar halen.....

06/04/2007 Espressioné Vizslandézéé :
Geloekich Paaschen, maar zonder Paashaas

Ik ben er bijna helemaal zeker van dat jullie tijdens het Paasweekend geen Paashaas in jullie tuin gezien hebben. Hij ligt namelijk in een veld hier achter mijn tuin. En hij is een beetje veel dood.  Lijkt erger dan het is, want als Paashaas kan het niet moeilijk zijn om te  verrijzen. Ik was er tamelijk kort bij toen de Paashaas plots niet meer leefde. Hij stak namelijk in mijn muil.  Efkens verduidelijk hoe die Paashaas die tot mijn grote verwondering trouwens niet van chocolade is  in mijn bek terechtgekomen was. Ik was in het veld achter een doodgewoon konijn aan het spurten toen ik hem plots zag staan. Nu moet je weten dat ik vorig jaar heel veel witte chocolade en nulkommanul fondant kreeg met Pasen. En wat eet ik het liefst? Fondant natuurlijk, en dat wilde ik wel efkens melden. Dus ik spurt volle vitesse naar de Paashaas maar die loopt zomaar zonder enige reden weg. Ik daar achter, beleefd roepend ''Hé Paashaas, luister efkens". Net als de Paus is de Paashaas echter blijkbaar potdoof. Dus ik maar spurten tot ik hem te pakken had, omdat zijn remmen ook al niet meer goed werkten grabbelde ik hem bij zijn nek om hem te doen stoppen. Ik geef toe dat ik misschien iets voorzichtiger had moeten zijn, tenslotte gaat zo'n Paashaas al eeuwen en eeuwen mee, maar plots bewoog hij niet meer. Ik heb hem nog een beetje dooreengeschud om hem te helpen verrijzen, het heeft echter niet mogen helpen. De Paashaas heeft dit jaar Pasen dus net niet gehaald en ik zal wel weer achter mijne fondant kunnen fluiten. Volgend jaar beter....

De Paashaas zit al in de hemel, ik mag weeral achter mijne fondant fluiten.

Toen ik vrijdagmorgen aan zee was en Veerle er plots telefoneerde dacht ik even dat Beau en Armani op bezoek gingen komen. Ik was dan ook een en al aandacht voor die auto die even later aan ons tuintje stopte. Zo aandachtig dat plots zomaar Beau en Armani achter mij stonden te staan staan. De slimmerikken waren al op de parking uitgestapt  en langs de voordeur binnengeglipt. Of hoe je zelf een superbewaker zoals mijn eigenste ikke kunt verschalken. Het was  het begin van een vermoeiende maar heel toffe dag. Eerst spelen in de tuin, vervolgens winkelen, dan op het strand holderdebolderen en tot slot 's avonds nog stoofvlees opsmikkelen. Ge raadt het al: ik heb vrijdag goed geslapen. En nog wel in een zetel waar ik vroeger niet mocht induikelen, maar dat is een ander verhaaltje. Voor een paar filmpjes over dat bezoek : filmpje1 en filmpje2. Terwijl die filmpjes openen ( ongeveer 30-50 seconden) kun je rustig iets anders bekijken/lezen.

24/03/2007  : Hopeloze gevallen

Ik denk dat het omzeep is. Dat er niets meer aan te doen is. Ik heb het hier over mijn bazen. Ze hebben iets ,,nieuws" uitgevonden voor op het strand. Lopen. Allez, t'is te zeggen : wat zij lopen noemen. Toen ze hun looppantoffels aantrokken had ik nog goede hoop, maar het viel lelijk tegen : ik was nog altijd in eerste versnelling aan het slenteren toen zij al aan hun maximum snelheid zaten, en dan had ik nog vergeten mijn  pootrem af te zetten. Er zijn maar 2 mogelijkheden. Ofwel misten ze heel heel lang geleden toen ze nog naar school gingen de les waarin ,,lopen" uitgelegd werd. Ofwel zit het in hun bovenkamer niet meer helemaal juist. Ik hoop op het eerste, maar vrees voor het tweede. Als ik dat aan Beau en Armani ga vertellen zullen ze weer op de grond liggen te kronkelen van het lachen. Wat dat zijn pas echte rappespurtersprinters. Ik heb 4 vitessen, zij 6.  Nog een geluk dat ze goede remmen hebben, want de dag dat hun remblokjes afgesleten zijn dan gaan ze wat meemaken. Ik ga nu voor mijn bazen nen dikke Vandaele kopen. Nen hele hele dikke, met grote letters, anders moeten ze twee brillen aandoen. En dan ga ik die zomaar toevallig per abuis openleggen op  "lopen". Hopelijk helpt het, anders moet ik mijn vriendin Kim Gevaert bellen en haar looppantoffels vragen. Die zullen wel automatisch vlug lopen. Ik ga er hier mee stoppen want ze hebben in het snuitje dat ik met hen aan het lachen ben. Ze dreigen er zelfs mee me in de oven te steken. Nen Elliot bienkwi, ik mag er niet aan denken.

Aan die foto van hier juist naast met die uitgeputte Vizsla  zou je het niet zo direkt  zeggen maar ik ben naar zee geweest. Een weekendje rusten, een paar dagen uitblazen, hadden mijn chauffeurs gezegd. Hoe komt het dan dat ik hier uitgeteld lig te liggen liggen in het gras? Omdat tijdens zo'n weekend ik al om 20 minuten voor halfnegen, dus zo ongeveer in de tweede helft van de nacht, in de duinen sta te staan staan. Samen met mijn bazen natuurlijk, maar IK moet al de meeuwen wegjagen, en IK moet met de andere honden spelen en IK moet de takken uit het water halen. En daarna : winkelen. Naar Nieuwpoort. Bakker, beenhouwer, krantenwinkel. En daarna samen met mijn buur Yani onze straat in het oog houden. Als Yani-de-Weimaraner blaft, dan storm ik naar buiten en vice-versa. Met 2 de straat 24/7 controleren gaat immers vlotter dan als je maar helemaal alleen bent met alleen maar uw eigenste ikke. En dan had ik dit weekend ook nog een buur, Zitta, de Berner-Sennen, waarmee ik natuurlijk wat moest praten. Ge ziet het : een rustig weekend ?  Wat uitblazen ? Vergeet het maar. Hier moet dringend een nieuw zee-reglement komen. Nu, direkt, onmiddellijk, t'is te zeggen : na mijn dutje.

Mijn buur Yani

Ik ga aan de eerst Olympische Spelen voor Honden niet alleen maar deelnemen aan de 110 m snoepjeseten met tegenwind. Na de geslaagde test van dit weekend ben ik ook ingeschreven voor de 60 m golfbrekerkinkittelen. Samen met Ingrid, waarmee ik al veel geoefend heb. Ge moet dat niet onderschatten want het komt er op aan van niet met uw klikken en klakken en staart van die golfbreker te donderen, van mekaar niet te doen struikelen en vooral van zonder onderbreking te kittelen en te lachen. Nog veel werk aan de winkel dus, ik ga proberen ne sponsor te vinden om ne golfbreker in mijn tuin te installeren, moeten we niet altijd naar zee om te oefenen. Die golfbreker zie ik wel lukken maar hoe ik de zee in mijn tuintje ga krijgen dat wordt een ander paar mouwen.

Ik zeg het maar direkt : ik heb niet goed geslapen. Dus, indien er al moet beveeld worden - waaraan ik trouwens sterk twijfel - doe het dan in stilte. Enkel de bevelen EET  en EET VEEL mogen wat luider klinken. Nu terzake, ik heb slecht geslapen omdat ze de voorbije nacht geprobeerd hebben de Maan te stelen. Toen ik gisteren  na elven mijn snuit nog eens buiten stak was het serieus schrikken : er was een stuk  van de Maan weg . En even later was er nog minder Maan over. Ik ben op mijn achterpoten gaan staan maar ik geraakte er net niet aan, een vierpoter kan de Maan dus niet stelen. Blijven weeral over : de tweepoters. Er zijn zoveel kwibussen van tweepoters dat het erg moeilijk is om zomaar direkt te zeggen : die kwibus heeft de Maan gestolen. De eerste waaraan iedereen wel zal denken is prins Laurent. Maar ik heb met zijn hond geësemest : het is niet de Laurent. Die is aan het beitelen aan de ingangspoort van zijn villa. Vroeger stond er In de Navy, hij probeert er  In het Zottekot van te maken. Het eerste was juist, het tweede is juist. Misschien de twee Jeanmariekes , de Pfaff en de Dedecker. Twee Charels te zot om los te lopen maar allz, wat moeten ze anders op de VTM geven? Eigenlijk heeft het allemaal geen belang want ik heb deze avond gezien dat ze de Maan teruggezet hebben. De Witse heeft dat weer eens rap opgelost. Ik kan met een gerust gemoed gaan slapen. Salut....

klik voor grotere foto

30/12/2006: VERKIEZING MOOISTE NIEUWJAARSKAART

Na een bijzonder lange beraadslaging kan de jury, ikke dus, eindelijk de uitslag bekendmaken van de wedstrijd ,,mooiste nieuwjaarskaart 2006". Wegens het mooie design dat mijn vriend Zeppos-de-Boxer in mekaar bokste en ook wegens de 4 prachtige modellen die op de kaart pronken wordt tot beste kaart van 2006 verkozen : de Sinte-Metteskaart van Zeppos.

Design : Zeppos-de-Boxer          Met medewerking van : Boris en het Hanekot             Special Guest : Jan

Mijn bazen en ik : we hebben een communicatieprobleem. Efkens uitleggen. Als we ergens op een dijk aan het wandelen zijn en ze zeggen ,,kom, we gaan een pannekoekske eten", dan stappen we gewoon een deur binnen en even later komen de pannekoeken uit de keuken naar onze tafel gevlogen. Vandaag in Westende is dat aanvankelijk een beetje misgelopen. We waren er aan het wandelen, ik hoor zeggen ,,we zullen een pannekoekske  gaan eten" en dus stap ik de eerstvolgende deur binnen. Bleek dat een sacosjenwinkel te zijn, ik had daar lang op mijn pannekoekske kunnen wachten.. Luister, ik heb voor jachthond gestudeerd en niet voor winkelkunde en wetenschappelijke uitstalraamwetenschappen. En in het vervolg moeten ze maar zeggen ,, we gaan in nummer 212 een pannekoekske eten", dan zal ik me niet vergissen.

Op pannekoekenjacht op het strand in Lombardsijde

Ze hebben hier in Nieuwpoort een beetje met mij gelachen. Alhoewel, in plaats van te lachen  zouden ze me beter alles zeggen. Het zit zo. Veertien dagen geleden waren we gaan eten in het restaurant De Roos, aan de Vismijn van Nieuwpoort.  Gisteren was het weer patat. ,,Kom, we gaan eten in het restaurant" zegden ze in ons huisje. Ik zet dus mijn poten in  gang en begin te stappen. Natuurlijk tot aan de deur van De Roos en daar parkeer ik mij. Beginnen ze toch wel allemaal te lachen zeker. Het restaurant was namelijk dicht, we gingen ergens anders eten. Zoals al gezegd: ze zouden me beter alles vertellen, dan zou ik niet voor een gesloten deur gaan zitten.

Na het restaurant : de siësta

Helaba, zo'n kerstfeest : ge moet dat niet onderschatten. Net zoal de vorige jaren kregen Armani, Beau en ikzelf weinig hulp van onze bazen. Gevolg: op het einde van de avond zitten zij rustig te tateren maar zijn wij uitgeput. Zo uitgeput dat we zelfs geen snoepje meer zouden kunnen eten, en dat wil wat zeggen. Volgend jaar gaan we dat anders organiseren. Kunnen naar het einde van het feest toe de bazen slapen en wij het dessert opsmullen.....

Deze avond krijg ik bezoek. Beau en Armani komen Kerstmis vieren. En zoals je ziet aan de strikjes : het wordt een gala-Kerstmisfeest. Ik zal nog rap ergens ne smokeleir moeten gaan huren.

Armani met strikje

Beau met strikje

 Allo kameraden. Efkens opletten ! Als jullie op het strand van De Panne wandelen en je ziet er zo'n heuveltje zoals hiernaast op de foto : hou jullie poten in het oog. Dit is namelijk drijfzand. Als je daarop loopt gebeuren er nogal rare dingen. Je hebt je poten nog wel maar je ziet ze niet meer. Die zitten in dat zand, en soms wel tamelijk diep. Je krijgt je poten achteraf wel terug maar allez, het is toch verschietelijk. Stel je voor: je gaat wandelen op het strand en je komt thuis met maar 3 poten, of 2,5 . Het zou geen zicht zijn......

Ik heb zonder het zelf te weten voor een beetje ongerustigheid of zoiets gezorgd bij mijn bazen. Ik zal het efkens rap vertellen al schrijvend. Op het strand van De Panne was ik aan het spelen met 3 andere honden, waaonder een whippet ( waarschijnlijk een kozijn van Armani en Beau). Plots zegt die whippet: ik ga naar huis en zoef, die whippet op volle snelheid weg. Gestleman als ik ben: zoef, ik daar achter. Ge weet wel: deur openhouden, poten helpen afkuisen, het levert al vlug een snoepke op. Wij twee 200 m volle spurt op het strand richting dijk, strand af, dijk op, tot aan het huis van de whippet. Whippet binnen, ik aan de deur efkens wachten op mijn snoepke, maar spijtig genoeg niks gekregen. Ik terug naar het strand,  tot grote opluchting van mijn bazen. Die dachten blijkbaar dat ik een nachteke op stap zou gaan met die whippet. Niks van, ik wil als er bezoek komt met Kerstmis  thuis zijn, ik heb die champagne in de kelder al wel zien liggen ....

Ik ben met mijn oorinfectie aan mijn oor bij de dokter geweest. Dat is nen hele slimmen tip. ,,Dit is een oorinfectie aan het oor' zei hij zonder twijfelen. Ik had het jullie toch gezegd : nen hele slimmen tip. Moest hij nu gezegd hebben ,, een oorinfectie aan zijn poot", ik zou beginnen twijfelen hebben. Dus : wat druppelkes, een zalfke, en als surplus een massaagke aan mijn oor van Ingrid. Er bestaan minder plezante dingen....

Voila, ik ben al terug in Sint Pieters Leeuw. Mijn vakantie daar in Cadzand-Bad  is enorm meegevallen. Ik woonde er in het huis van Lola en alles werd er voor ons geregeld door Koen. Wandelen aan zee en in de bossen, paarden temmen, supermarkten bezoeken : er viel altijd wat te doen. Maar ik ga hier niet teveel reclame maken want anders is mijn hotel altijd volgeboekt en kan ik er niet zelf meer op vakantie gaan. Binnenkort nog wat meer foto's, intussen zijn er wel al veel foto's te zien van mijn bazen die op Gran Canaria gingen werken. Alhoewel, er staan nogal veel terraskes en pintjes en restaurantjes op. Ik begin stilaan te vermoeden dat er iets niet helemaal pluis is. Wat wel vaststaat : ik ben nog altijd veel bruiner dan zij.

Mijn vakantiehotel in Cadzand-bad loopt stilaan vol. Koen, die voor ons alles organiseert, woont daar natuurlijk altijd samen met zijn Lola. Intussen zijn ook Balou (Retriever teefje) en Snuffel (Tervurense herder teefje) met pak en zak en met zonnebril en zwembroek aangekomen. Hun bazen zijn 5 weken gaan werken in Zuid-Amerika, ze moeten daar het Inca-pad afwandelen. Binnenkort trek ik ook naar Nederland, en het is niet om er een broodje kroket met een glas melk te verorberen. Het zal er gaan stuiven.....