altijd hetzelfde met die konijnen : na iedere vakantie moet ik overuren doen om orde op zaken te zetten in mijn velden

mijn vakantie zit erop, ik ben terug in Vlaanderenland. Veel dagboektijd heb ik niet want ik moet hier dringend stante pede onmiddellijk al mijn velden en bossen controleren. En met Beau wandelen want Armani mag nog niet op stap gaan, ik zal later meer uitleg geven. Ik heb wel een vakantiedagboekbladzijde van mijn bazen te pakken gekregen, lees maar hoe ze het zonder mij gedaan hebben daar ver weg op dat zee-eiland, het moet tenslotte niet altijd over mij gaan in mijn dagboek.

8u00. De zeegolven zijn al aan het praten, een hond blaft. Misschien is Blafmans wel op het strand aan het wandelen. Moesten we in Nieuwpoort zijn zouden we nu ook al op het strand staan, zou Elliot aan het ravotten zijn. ,,Zijn duinen controleren", zoals hij altijd blaft. Typisch voor een Vizsla : waar hij ook is, wat hij ook ziet, alles is van hem.

Tijd om te  ontbijten. Spek met eieren, om sterke stappoten, pardon, stapbenen te hebben. En een pannekoekske. Pannekoeken eten : een favoriete hobby van den Elliot. Halfweg een lange wandeling een terraske, inclusief pannekoeken. Elliot heeft een formidabel terraskesgeheugen. Stappen we langs eentje waar we ooit, het mag jaren geleden zijn, gezeten hebben, hij wil er gegarandeerd opnieuw gaan zitten.

Naar de bergen, met de huurauto. We zijn al vlug in Masca, vroeger een piratendorp, nu wonen er gewone inboorlingen, zo ongeveer 150 stuks. We stappen uit,  horen plots ,,Elliot, kom hier" en bekijken mekaar meer dan verbaasd. Elliot ? Hier ? Heeft hij het dardennentrukje van Hera en Jolie toegepast en is hij in onze koffers meegereisd ? Nee, Elliot is een hollandse peuter die druk zijn best doet om onder een autobus te lopen. Hij gaat toch direkt bij zijn mama maar krijgt geen hondensnoepje. Hollandse mama's zijn blijkbaar niet zo sterk in het opvoeden....

Twee straten en 4 minuten verder zijn we helemaal alleen op de wereld, Elliot zou hier formidabel kunnen loslopen. Wel oppassen dat hij de afgrond niet induikt, maar in Oostenrijk was hij ook een prima bergstapper. Met zijn 4 pootremmen en 1 staartrem kan hij heel heel vlug stoppen.

Middag, hoog in de bergen. Een platte rots, de schaduw van een bergboom : een zessterrenrestaurant. Een pistoleke en een banaan, of een broodje met kaas, een formidabele menukaart. Less is more zegt superkok Peter Goossens toch altijd. Nog één beet, in Nieuwpoort is het laatste stukje altijd voor de geduldig wachtende Elliot. Hier wacht enkele een grote hagedis, hij wordt voor de gelegenheid omgedoopt tot Elliot de Tweede. Hij krijgt zijn stukje, we vragen hem wel geen pootje te geven.

We stappen verden en krijgen plots het gezelschap van ...3 honden. Jachthonden. Het is zondag, de inboorlingen zijn aan het jagen. We maken kennis met de bangste jachthond van de wereld en omstreken : de bruine held durft ons op het smalle pad niet voorbij te stappen om bij zijn roepende bazen te geraken. Pas nadat we opzij zijn gaan staan pakt hij al zijn moed in zijn poten en sukkelt ons voorbij.

Terug in Masca. De dorpshond ligt nog altijd op zijn schaduwplekje links naast de groene deur waar hij deze morgen al lag. Te warm om te bewegen, laat die zotte toeristen maar zweten lijkt hij te denken. Elliot is ook geen warmtestapper. Meer dan 22°, dan begint hij te puffen, en geregeld te kijken zo van ,, nog geen terraskestijd?".

Tijd om naar het restaurant te gaan. Lekker smullen, bij zonsondergang, een prachtige manier om een perfecte vakantiedag te besluiten. Elliot zal in Cadzand ook wel een toffe dag gehad hebben. Tiens, zou hij een keer aan ons gedacht hebben?

(P.S. : hoe onwaarschijnlijk het ook lijkt  maar dat voorval met die hollandse jongen Elliot is echt gebeurd !! )

Als je hond je de beste vindt, zoek dan geen tweede mening.....