Ik ben vermist geweest. Alleé, niet helemaal want ikzelf wist natuurlijk waar ik was maar mijn bazen wisten dat niet. Waardoor ze een halfuur lang door de straten gereden en gestapt hebben om mij terug te vinden. Alhoewel ik gewoon in de tuintjes in onze straat aan het rondsnuffelen was hebben ze me niet gevonden, na een tijdje ben ik dan maar naar huis teruggelopen. Daar stond Tim voor de deur op de uitkijk terwijl Ingrid met de auto aan het rondrijden was en Jacques per te voet aan het zoeken was. Kortom, ‘t was daar nogal een situatie, en dat gewoon omdat ik na mijn avondeten nog een wandelingetje gaan doen was, en allemaal het gevolg van een poortje dat openstond. Het zit zo. Voor het avondeten gaan we een lange wandeling maken, als we vertrekken blijft het poortje van de achtertuin soms openstaan, dan kan ik als we terug thuiskomen en verlost ben van de leiband in volle vitesse de tuin inspurten, en daarna wordt dat poortje natuurlijk dichtgedaan. Gisteren verliep het een beetje anders want we kwamen tesamen thuis met Ingrid die gaan joggen was omdat we binnenkort weer eens samen joggings gaan lopen. Allez, ge kent dat : de bazen puffen en zweten en ik stap gewoon een beetje rapper. Doordat we tesamen thuiskwamen stapten we allemaal gewoon langs de voordeur binnen en....bleef dat poortje openstaan want mijn baas, die volgens mijn bazin onthoudt van 12 u tot ‘s middags en als hij een slechte dag heeft nog veel minder lang, dacht natuurlijk niet meer aan dat openstaande poortje. Gevolg: toen ik na het avondeten mijn tuin nog eens controleerde, je kunt niet voorzichtig genoeg zijn met al die trutten hier in de wijk, zag ik dat openstaande poortje en ge weet hoe wij Vizsla’s nu eenmaal zijn : als we anderen kunnen helpen doen we dat en dus ging ik ook de andere tuinen controleren, gratis, voor niks, zomaar. Tien minuten later begonnen mijn bazen dan hun zoektocht . Voilŕ, dat was het. Mijn bazen zeggen dat die tuinen gaan controleren op zichzelf geen kwaad kan maar dat ik geen verstand heb van auto’s en straten en dat ik wel eens met mijn klikken en klakken zou kunnen overreden worden. Kan wel zijn, ik ben tenslotte nog maar 3,5 en bovendien een jachthond, en als er aan de ander kant van de straat een kat staat dan moet ik die toch gaan opjagen zeker? Ik ga aan de minister van auto’s en straten wel zeggen dat er een nieuwe wet moet komen : als Vizsla’s de straat oversteken moeten auto’s stoppen, zo simpel is dat. Enfin, eind goed al goed.
Het is de tweede maal dat ik vermist geweest ben, de eerst maal was nog wel .....bij mij thuis, in het huis en dat moet je toch wel kunnen. Toen mijn bazin iets ging doen in de kelder stapte ik ook de trappen af, om haar te helpen natuurlijk. Maar ze had dat niet gezien en deed achteraf, terwijl ik daar nog aan het snuffelen was, de kelderdeur dicht. Stond ik daar, in die donkere kelder. Ik heb me dan maar beneden aan de trap op een matje gezet, en 2min36” later ging de kelderdeur open en riep mijn bazin : ,,Elliot ?”.
Dit poortje speelde een hoofdrol in mijn verdwijningsverhaal
Als je hond je de beste vindt, zoek dan geen tweede mening.....