|
Het begint hier een beetje mijn poten uit te hangen, en dat ,,het" is het
weer, een ,,het" waardoor ik nu zelfs een conflict heb met mijn baas.Ik denk
dat het tijd is dat ik een beetje met verlof ga, om volledig compleet op te
drogen en binnenkort met droge poten de lente in te stampen.Voor ik mijn
koffers pak toch eerst een beetje uitleg geven : - aan zee druppelde het
zondagmorgen bij het begin van de wandeling een beetje natte druppels die
wel nat waren maar toch niet zo nat dat je er nat van werd. Mijn baas en ik
dus op stap, tien minuten later was het echter andere kost : een ganse kudde
natte druppels plus een berg wind, het was absoluut niet meer plezierig en
zelfs ook niet meer plezant. Nu en dan begrijpen mijn baas en ik
mekaar heel goed. Ik keek naar hem, hij naar mij en dan ,,kom, we lopen
terug naar de auto". Goed gezien, zelfs een mens kan dus af en toe een
beetje slim zijn, en dus zette ik mijn vier poten in turbo-snelheid en
spurtte naar de auto. Daar aangekomen wou ik de droge koffer inspringen maar
dat ging niet : de deur bleef dicht. Wachten dus, en nog wachten , en nog
meer wachten, en altijd maar kledderdekledderder nat worden. Toen ik
waarschijnlijk de natste Vizsla van Vlaanderen en omliggende landen was kwam
mijn baas eindelijk , ja, hoe moet ik dat omschrijven, afgelopen (?),
afgestrompeld (?), voortgesukkeld (?). Iedereen die een beetje logisch
hondenverstand in zijn kopke heeft zal me ongetwijfeld gelijk geven : om
zoiets in het vervolg te vermijden moet ik ook een auto-sleutel hebben. Kan
ik tenminste de koffer openen en in de droogte op de achterblijver ( s)
wachten. Mijn baas is er tegen want hij vreest dat, als ik na zo'n wandeling
honger heb en het eerst bij de auto ben, ik rap naar de bakker zal rijden om
een rijsttaart te kopen. En dat mag niet omdat ik geen rijbewijs heb. En hij
heeft het al opgezocht : er is in Vlaanderenland geen enkele hondenrijschool.
Dit dreigt dus een langdurig conflict te worden, tenzij ik tijdens mijn
vakantie een oplossing weet uit te dokteren. Een droger land is een
mogelijkheid, ik zal Frank en Sabine eens opbellen om te zien of dat
mogelijk is. Of misschien een kennel-met-dak-en-airconditioning-en-gevulde-eetbak
aan de auto hangen zodat ik daar kan inspringen. Of misschien toch aan een
rijbewijs geraken, misschien een vals rijbewijs dat ik op de computer maak
omruilen voor een echt ? Naar het schijnt gaat dat probleemloos...... - ik
dacht dat ik zondag nat was, maandag was het nog heel andere kost en was ik
gewoon een rasechte sponsvizsla. Er was eerst regen, dan veel regen, dan
heel harde regen, en ga zo nog maar tien minuten door. Het probleem is dat
als ik dan thuis kom het eens verkeerd gaat aflopen. Mijn baas vraagt dan
immers altijd aan de bazin : ,, drogen we Elliot af in de badkamer of steken
we hem in de droogkast ?" Ik doe dan altijd dat ik door de vijfduizend liter
water in mijn niet te kleine oren niks gehoord heb en loop direkt
naar de badkamer en begin er mij met volle overgave onder mijn poten af te
drogen. Tot nu toe ben ik ontsnapt aan die droogkast, maar het blijft
een grote dreiging. Zie je me daar al draaien en draaien en draaien? Dat kan
niet gezond zijn, en misschien zou ik daarna zelfs eventjes niet kunnen eten.
Ik ga dat voor alle zekerheid eens uittesten, misschien morgen al want dan
zal ik die bruine trut van hier een beetje hoger wel weer tegenkomen. Het
is nu natuurlijk overduidelijk : genoeg regen op mijn bruin kopke gevallen.
Eén van de dagen pak ik mijn valies...... |

'Rashonden worden steeds minder
intelligent'
AMSTERDAM - De
mentale gezondheid van rashonden
gaat snel achteruit, omdat er bij
het moderne fokproces te veel op
uiterlijk en een rustig karakter
wordt geselecteerd. Dat hebben
Zweedse wetenschappers vastgesteld.
Onderzoekers van de
universiteit in Stockholm
testten 13.000 honden van 31
verschillende rassen op
eigenschappen als nieuwsgierigheid
en sociale intelligentie.
Met name rassen die regelmatig te
zien zijn op hondenshows, scoorden
teleurstellend. De
kortharige collie en de
Rhodesische pronkrug zijn er
volgens de wetenschappers mentaal
het slechtste aan toe.
Angstig
De dieren toonden tijdens het
onderzoek vaak totaal geen interesse
in oefeningen waarbij hun
nieuwsgierigheid werd getest. Ze
liepen bijvoorbeeld angstig weg bij
voorwerpen die hen onbekend waren.
En dat terwijl de Rhodesische
pronkruggen vroeger juist werden
ingezet bij de jacht en het hoeden
van schapen.
Karakter
Hoofdonderzoeker
Kenth Svartberg vermoedt dat er
bij het fokken van rashonden te veel
voorrang wordt gegeven aan
eigenschappen die door moderne
hondenbezitters op prijs worden
gesteld, zoals een rustig karakter
en specifieke uiterlijke kenmerken.
"Het moderne fokproces heeft een
sterke invloed op het gedrag en de
mentale eigenschappen van rashonden",
zo beweert hij in de Britse krant
Daily Telegraph.
Introvert
Bij het onderzoek werd ook
vastgesteld dat honden met een
aantrekkelijk uiterlijk opvallend
vaak een introvert en angstig
karakter hebben. Svartberg kan
alleen maar gissen naar een
verklaring voor die link. "Misschien
zitten de genen die zorgen voor het
aantrekkelijke uiterlijk op
hetzelfde chromosoom als de genen
die de angstigheid veroorzaken."
|

dagboek van een hond
Week 1:
Vandaag ben ik één week oud. Wat is dit een
schitterende wereld waarin ik terechtgekomen ben !
Maand 01:
Mijn mama past heel goed op me, ze is een
schitterend voorbeeld
Maand 02:
Vandaag hebben ze me bij mama weggehaald. Ze was erg
onrustig, en met haar ogen zei ze me 'tot ziens'. Ik
hoop dat mijn nieuwe ?menselijke familie? net zo
goed voor me zorgt, als zij gedaan zou hebben.
Maand 04:
Ik ben snel gegroeid, alles is interessant voor me.
Er zijn een paar kinderen in huis, en voor mij zijn
ze als ?broertjes?. We zijn erg onrustig, zij
trekken aan mijn staart en ik ga ze spelenderwijs
bijten
Maand 05:
Vandaag op mijn donder gekregen.
Baasje was kwaad omdat ik binnen geplast had, maar
ze hebben me nooit gezegd waar ik het moet doen. Ik
moest trouwens in de andere kamer slapen en ik hield
het niet meer!
Maand 12:
Vandaag ben ik één jaar oud geworden. Ik ben
volwassen. Mijn baasjes hebben gezegd dat ik groter
ben dan ze verwacht hadden. Wat zullen ze trots op
me zijn
Maand 13:
Wat voel ik me slecht vandaag. Mijn ?broertje? had
mijn bal afgenomen. Ik blijf altijd van zijn spullen
af. Dus pakte ik hem weer terug. Maar mijn kaken
zijn erg sterk, dus heb ik hem, zonder het te willen,
pijn gedaan. Na de schrik hebben ze me zo aan de
ketting gelegd, dat ik niet eens in de zon kan
liggen. Ze zeggen dat ze me in de gaten zullen
houden, de ondankbare. Ik begrijp er helemaal niets
van.
Maand 15:
Niets is meer zoals vroeger ... ik leef in het hok.
Ik voel me erg alleen, mijn familie houdt niet meer
van me. Soms vergeten ze zelfs dat ik honger en
dorst heb. Als het regent, heb ik niet eens een dak
om onder te schuilen.
Maand 16:
Vandaag hebben ze me binnen gehaald. Zeker heeft
mijn familie me vergeven, en ik was zo content dat
ik vreugdesprongen maakte. Mijn staart leek wel een
vlag in de wind. Beter nog zelfs, ze nemen me mee in
de auto. We rijden en ineens stoppen ze. Ze maken de
deur open en ik eruit, leuk een dagje met mijn
familie op het platteland. Ik snap niet waarom ze de
deur dichtdeden en gingen.
?Hé, luister, wacht nu!? Jullie ... jullie vergeten
me!
Ik rende met al mijn kracht achter de auto aan. Mijn
angst steeg toen mijn krachten minder werden en zij
niet stopten: ze hadden me vergeten
Maand 17:
Ik heb geprobeerd de weg terug naar huis te vinden,
tevergeefs. Ik ben verloren. Op mijn weg zijn mensen
met een goed hart, die me verdrietig aankijken en me
wat te eten geven. Ik bedank ze uit de grond van
hart met mijn lieve blik. Ik zou willen dat ze me
adopteren en ik zou de trouwste hond van allemaal
zijn. Maar ze zeggen alleen maar ?arme hond?, hij
zal de weg wel kwijt zijn.
Maand 18:
Een van deze dagen kwam ik langs een school, en ik
zag veel kinderen en jongeren, net als mijn ?broertjes?.
Ik ging wat dichterbij, en een groepje, lachend,
gooide stenen naar me ?om te zien wie het beste
gooide?. Één van deze stenen raakte mijn oog, en
sinds die tijd kan ik er niets meer mee zien.
Maand 19:
Het lijkt gelogen, maar toen ik er nog wat beter
uitzag, hadden de mensen eerder medelijden met me.
Nu ben ik mager, mijn uitzien is veranderd. Ik heb
mijn oog verloren en de mensen jagen me met een
bezem weg, terwijl ik toch alleen maar even in een
beetje schaduw wil liggen.
Maand 20:
Ik kan me bijna niet meer bewegen. Vandaag probeerde
ik de straat over te steken. Volgens mij was ik toch
op een veilige plaats, genaamd ?de goot?, maar ik
zal nooit de tevreden blik van de chauffeur vergeten
die zelfs extra bijstuurde om me maar niet te missen.
Had hij me maar doodgereden, maar hij heeft me
alleen maar de heup ontwricht. De pijn is
verschrikkelijk, mijn achterpoten reageren niet meer,
en met moeite heb ik me op een beetje gras langs de
weg kunnen slepen.
Maand 21:
Ik zit nu al 10 dagen in de zon, de regen en de kou,
zonder te eten. Ik kan me niet meer bewegen, de pijn
is ondraaglijk. Ik voel me slecht, ik lig op een
vochtige plaats, en het lijkt wel of zelfs mijn
haren uitvallen. Sommige mensen die voorbijkomen,
zien me niet eens; anderen zeggen ?blijf daar maar
bij weg?. Ik ben bijna bewusteloos, maar een vreemde
kracht liet me mijn ogen nog één keer openen. De
zachtheid in haar stem deed me reageren. ?Arme hond,
kijk nou eens hoe ze je hebben achtergelaten? zei ze.
Bij haar was een meneer in een witte jas, hij begon
aan me te voelen en zei: ?Het spijt me mevrouw, maar
voor hem is het al te laat, het is beter hem uit
zijn lijden te verlossen.? De vriendelijke dame
begon te huilen en knikte alleen maar. Met mijn
laatste kracht bewoog ik mijn staart en ik keek haar
dankend aan, zij die me zou helpen te gaan rusten.
Ik voelde een klein prikje van de injectie en toen
sliep ik, voor altijd eraan denkend waarom ik
geboren was als toch niemand van me hield
De oplossing is niet een hond op straat te zetten,
maar hem op te voeden!
Een hond is aangenaam gezelschap, geen probleem!
Help mee de mensen hiervan bewust te maken, en zo
het probleem van straathonden op te lossen!!
|